Τα μικρά βήματα είναι που αλλάζουν

Ζούμε σε έναν κόσμο που λατρεύει τα μεγάλα. Τις μεγάλες ιδέες, τις μεγάλες επιτυχίες και κατορθώματα, τους μεγάλους στόχους. Διαβάζουμε για ανθρώπους που έχτισαν αυτοκρατορίες, που άλλαξαν βιομηχανίες, που έτρεξαν υπεραθλήματα. Και ενώ όλα αυτά μάς εμπνέουν, υπάρχει κάτι που συχνά παραβλέπουμε, κάτι που, στην πραγματικότητα και στην καθημερινότητα, κάνει τη δουλειά: τα tiny wins. Οι μικρές νίκες.

Τι λέει ο εγκέφαλος μας

Κάθε φορά που ολοκληρώνουμε κάτι ακόμα και κάτι μικρό που μπορούμε να το θεωρούμε ασήμαντο, ο εγκέφαλός μας εκκρίνει ντοπαμίνη. Αυτός ο νευροδιαβιβαστής δεν είναι απλώς η «χημεία της ευχαρίστησης». Είναι, κυρίως, η χημεία της πρόβλεψης και της ανταμοιβής, το σήμα που λέει στο σύστημα μας: αυτό άξιζε, κάνε το ξανά.

Κι εδώ έγκειται το μυστικό: ο εγκέφαλος δεν ξεχωρίζει πάντα το μέγεθος της επιτυχίας. Αυτό που αναγνωρίζει είναι η ολοκλήρωση. Η αίσθηση ότι κάτι έγινε. Το στρώσιμο του κρεβατιού το πρωί, μία οικιακή δουλειά, το τελείωμα ενός κεφαλαίου από το βιβλίο που διαβάζετε, την άσκηση της γυμναστικής που κάνατε, όταν λέγατε ότι δεν έχετε χρόνο. Αυτές οι επαναλαμβανόμενες στιγμές που μπορεί να μοιάζουν με ρουτίνα, είναι πολύ σημαντικές γιατί χτίζουν νευρωνικά μονοπάτια.

Τα μοτίβα συμπεριφοράς και οι μικρές νίκες

Στο NLP μιλάμε πολύ για patterns τα «μοτίβα» που αναφέρονται σε επαναλαμβανόμενα πρότυπα σκέψης και συμπεριφοράς ή σε βήμα προς βήμα διαδικασίες που χρησιμοποιούνται για την επίτευξη συγκεκριμένων αποτελεσμάτων. Τα tiny wins λειτουργούν ακριβώς σε αυτό το επίπεδο. Κάθε μικρή ολοκλήρωση ενισχύει μία δέσμευση. Και όσο πιο συχνά αυτός η δέσμευση ή κατάσταση επαναλαμβάνεται, τόσο πιο εδραιωμένηγίνεται στον εγκέφαλο.

Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι δεν χρειάζεσαι να γίνει κάτι πολύ μεγάλο για ενεργοποιηθούμε. Χρειάζεται συνέπεια σε μικρές δράσεις που ο εγκέφαλος θα αρχίσει να αναγνωρίζει ως επιτυχία.

Γιατί οι μεγάλοι στόχοι συχνά αποτυγχάνουν

Ένας μεγάλος στόχος χωρίς μικρές νίκες στη διαδρομή είναι σαν ταξίδι χωρίς ενδιάμεσες στάσεις. Ο εγκέφαλος κουράζεται, χάνει εστίαση, αρχίζει να αμφισβητεί. Η νευροεπιστήμη το επιβεβαιώνει: το σύστημα ανταμοιβής μας δεν είναι σχεδιασμένο να υπομένει μεγάλες περιόδους χωρίς ανατροφοδότηση. Θέλει συχνές αποδείξεις ότι κινούμαστε σωστά. Τα tiny wins είναι αυτές οι αποδείξεις.

Πώς τα εφαρμόζουμε συνειδητά

Ρωτήστε τον εαυτό σας: «Ποιο είναι το ένα πράγμα που μπορείτε να κάνετε σήμερα, το οποίο δεν θα είναι τέλειο, αλλά θα είναι αρκετό;» Γιατί ο εχθρός των tiny wins δεν είναι η τεμπελιά. Είναι ο τελειοθηρισμός, η πεποίθηση ότι αξίζει να ξεκινήσω μόνο αν μπορώ να το κάνω τέλεια ή πλήρως.

Για παράδειγμα, όταν έγραφα το βιβλίο, μπορεί μία ημέρα να έγραφα μόνο μία παράγραφο. Το θέμα ήταν να μην αφήσω μία ημέρα να περάσει που δεν θα έγραφα περιμένοντας να έρθει η έμπνευση και γράψω ολόκληρο το κεφάλαιο. Αντί για όλη την ντουλάπα, τακτοποίηστε ένα συρτάρι. Αντί να καθαρίσετε όλο το σπίτι, κάντε ένα χώρο και την επομένη έναν άλλον.

Αυτά δεν είναι «μικροπράγματα». Είναι τα θεμέλια. Είναι οι νίκες που κανείς δεν βλέπει  αλλά ο εγκέφαλός μας τις μετράει όλες και χτίζει πάνω τους. Είναι αυτά τα μικρά βήματα που μετράνε στην καθημερινότητα.