Η ζωή μας είναι δική μας ευθύνη.

Η ζωή μας είναι δική μας ευθύνη. Όχι με την έννοια του βάρους ή της αυστηρότητας αλλά ως η βαθύτερη πράξη ωριμότητας και συνειδητότητας.

Είναι η στιγμή που σταματάμε να περιμένουμε να αλλάξουν οι συνθήκες, αυτό το «αν…τότε» όπως λέμε στο NLP (Νευρογλωσσικό Προγραμματισμό), οι άλλοι, ή τύχη και στρεφόμαστε προς τα μέσα, αναγνωρίζοντας τον ρόλο σε ό,τι βιώνουμε.

Φέτος, ας είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας. Κι αν είναι να πάρουμε αποφάσεις με τη νέα χρονιά, ας πάρουμε μόνο μία: να αναλάβουμε πλήρως την ευθύνη της ζωής μας. Αυτή η απόφαση δεν απαιτεί τελειότητα ούτε άμεσες απαντήσεις. Απαιτεί παρουσία. Να βλέπουμε καθαρά πού βρισκόμαστε, τι επιλέγουμε και τι αποφεύγουμε.

Στη φιλοσοφία η ευθύνη συνδέεται με την ελευθερία. Δεν είμαστε ελεύθεροι επειδή όλα είναι εύκολα ή δίκαια, αλλά επειδή, ακόμη και μέσα στις συνθήκες που δεν επιλέξαμε, έχουμε τη δύναμη της επιλογής. Ο Επίκτητος μιλούσε για τη διάκριση ανάμεσα σε όσα εξαρτώνται από εμάς και όσα όχι. Η σύγχρονη ψυχολογία επιβεβαιώνει αυτή τη σοφία, δεν ελέγχουμε τα γεγονότα, αλλά τον τρόπο που τα ερμηνεύουμε και ανταποκρινόμαστε σε αυτά. Στο NLP, η έννοια της ευθύνης σχετίζεται άμεσα με τα φίλτρα αντίληψης και τα εσωτερικά μας μοντέλα του κόσμου. Δεν βιώνουμε την πραγματικότητα όπως είναι, αλλά όπως την κατασκευάζουμε μέσα από τις πεποιθήσεις, τις εμπειρίες και τη γλώσσα μας. Όταν λέμε «δεν μπορώ», «φταίνε οι άλλοι», «έτσι είναι η ζωή», παραδίδουμε ασυνείδητα το τιμόνι. Όταν, αντίθετα, αλλάζουμε τη γλώσσα μας σε «επιλέγω», «αναλαμβάνω», «μαθαίνω», ενεργοποιούμε τη δυνατότητα αλλαγής.

Το τι θα κάνουμε με την υγεία μας εξαρτάται, σε μεγάλο βαθμό, από εμάς. Από τον τρόπο που φροντίζουμε το σώμα μας, τις καθημερινές συνήθειες που καλλιεργούμε, από το αν ακούμε τα σημάδια του, από το αν σεβόμαστε τις ανάγκες και τα όριά μας. Δεν είναι μόνο θέμα διατροφής ή άσκησης, αλλά σχέσης με τον εαυτό μας. Το ίδιο ισχύει και για τις σχέσεις μας, πώς επικοινωνούμε, τι ανεχόμαστε, τι ζητάμε, αν θέτουμε όρια, αν επιλέγουμε τη σύνδεση ή τη σιωπή, αν μένουμε από φόβο. Η ψυχολογία, και πάλι μας υπενθυμίζει ότι, η ανάληψη ευθύνης σημαίνει ενδυνάμωση. Σημαίνει να σταματήσουμε να βλέπουμε τον εαυτό μας ως θύμα και να τον δούμε ως ενεργό δημιουργό. Είναι η στιγμή που καταλαβαίνουμε ότι μπορεί να μην ελέγχουμε τα πάντα, αλλά μπορούμε πάντα να επιλέξουμε τη στάση μας. Και μέσα σε αυτή τη στάση γεννιέται η δυνατότητα μιας ζωής πιο συνειδητής, πιο αληθινής και ουσιαστικά δικής μας.

Και ναι, υπάρχουν εξωτερικοί παράγοντες που επηρεάζουν τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τη ζωή μας. Οι κοινωνικές συνθήκες, οι εμπειρίες, τα βιώματα του παρελθόντος. Όμως, στο τέλος της ημέρας, εμείς είμαστε αυτοί που κάνουμε τις επιλογές. Και μέσα σε αυτή τη συνειδητοποίηση υπάρχει κάτι βαθιά απελευθερωτικό (αν και σε πρώτη όψη δεν φαίνεται έτσι): αν η ζωή μου είναι δική μου ευθύνη, τότε μπορεί και να γίνει δική μου δημιουργία.